شایگان چیزی قریب به این مضمون گفته در تفکر بودایی هم هستی وجود نداره، تنها استمرار لحظاته که توهم وجود‌ رو القا می‌کنه، مثل شمع که شعله‌اش بنظر ثابت میاد در حالی که این شعله هر لحظه داره میمیره و زنده میشه، و این استمرار مردن و زنده شدن، خاموشی و روشنی، توهم ثبات شعله‌رو ایجاد میکنه، این تداوم توهمیه که حقیقت نداره، من‌های مختلف ما هم مدام در حال تغییرن، میمیریم و زنده میشیم، تموم میشیم و دوباره شروع میکنیم، و این استمرار دائمی، توهم من ثابتی‌رو القا میکنه که هرگز وجود نداره