موسیقی چیزی جز تجارت نیست, وقتی در حضورم "خواننده های تازه به دوران رسیده" را با "شجریان" و "مرودستی و زارعی" را با "هیلاری و پرلمان" مقایسه میکنی!

موسیقی پاپ یا در مفهوم کلی تر , موسیقی تجاری , فقط و فقط تجویز رسانه ای است. خودت به من فهماندی که سلیقه آدم ها از هم متفاوت و منحصر به فرد است, و هر سلیقه ای قابل احترام. با اعتقاد به اینکه هر فردی باید سلیقه خاص و منحصر به فردی در انتخاب یک موسیقی داشته باشد, شرایط حال حاضر موسیقی تجاری تولید داخل این موضوع را نقض میکند.


با گوش دادن به سیل عظیمی از تولید داخل که هیچ کیفیتی ندارند و تقریبا می‌توان همه شان را  در یک سبک بسیار خاص و محدود از موسیقی گنجاند،اینجاست که متوجه می‌شویم که اکثریت مردم علایق یکسانی دارند یا اصلا علایق ندارند! یا به طور واضح‌تر سلیقه ندارند.


در دوره‌های قبل تر , یعنی درست زمانی که رسانه به این شکل وجود خارجی نداشت فاصله آهنگساز و شنونده کم بود. خیلی کم. اینگونه که آهنگساز هر چه مینوشت برای اکثریت قابل فهم و درک بود ، سمفونی های بتهوون در زمان خودش برای همه قابل درک بود. همگی آن را می فهمیدند، در قرن نوزدهم راخمانینوف میفهمیدند و مردم کلاد دبوسی گوش میدادند. در مقابل ش امروز رسیده ایم به جایگاهی که به قول آرنولد شوئنبرگ که مینویسد :

"امروزه با اختراع رادیو و وسایل پخش موسیقی، موسیقی بیشتر به سروصدا تبدیل شده است"...